Odwiedziło nas
Liczniki na stonę
Stan od dnia
05.09.2012r.

A+ | A-








Wspierajš
Muzeum w Łęczycy
w 2015 r.:













Zajęliœmy II miejsce !!!






Zespół Umbraculum założony został w 2004 roku przez absolwentów Akademii Muzycznej w Łodzi.

Podczas koncertu przed publicznością zaprezentują się:
Marek Nahajowski – flet prosty, flet traverso
Olga Maracewicz – flet prosty, flet traverso
Joanna Zawilska – wiolonczela barokowa
Łukasz Prajsnar – klawesyn


PROGRAM KONCERTU :

1. Marin Marais – II Suita g-moll (Pieces en trio, 1692)
2. Dietrich Buxtehude – Sonata F-dur op.1 nr 1 (1694)
3. Arcangello Corelli – Sonata F-dur (przed 1700) – opracowanie J. Ch. Schickhardta (1715)

PRZERWA


4. Siegfried Schultze – sonata c-moll (ok. 1750?)
5. Jean Marie Leclair –sonata G-dur, op. 9 nr 7 (1738)
6. Johann Joachim Quantz – sonata C-dur (ok. 1730)


          Pomysł programu niniejszego koncertu oparty został na idei zestawienia utworów pochodzących z ostatnich lat XVII wieku (pierwsza część koncertu) z kompozycjami pierwszej połowy osiemnastego stulecia (druga część). Zakres przedstawionej muzyki obejmuje w przybliżeniu okres sześćdziesięciu lat – lata około 1690-1750. Wbrew pozorom były to czasy gruntownych przemian estetyki muzycznej w większości krajów Europy, dlatego też w programie pojawiły się utwory reprezentujące główne style narodowe tamtego okresu.
           Kwintesencję stylu francuskiego w czystej postaci reprezentuje suita Marina Marais (1656-1728), słynnego wirtuoza violi da gamba. Kwintesencją dworskiej kultury czasów Króla Słońce była sztuka tańca, dlatego nie dziwi fakt, iż większość muzyki francuskiej okresu baroku służyła temu właśnie celowi. Zbiór sześciu suit w triowej obsadzie jest jednocześnie najwcześniejszym zachowanym przykładem samodzielnej kameralnej muzyki powstałej na terenie tego kraju.
          Dietriech Buxtehude (1637-1707) znany jest przede wszystkim jako kompozytor muzyki organowej i kantatowej. Tymczasem jedyne dzieła opublikowane za jego życia stanowią dwa opusy na skrzypcę, violę da gamba i basso continuo. Zgodnie z obwiązującą w epoce baroku praktyką alternatim, przedstawiona w programie sonata zostanie wykonana przy użyciu fletu prostego wykonującego partię skrzypiec. Sonaty Buxtehudego są utworami stylistycznie archaicznymi, przypominającymi bardziej włoskie sonaty połowy siedemnastego wieku niż muzykę epoki Corellego czy - później - Bacha.
          Sonata triowa F-dur Arcangella Corellego (1656-1713) stanowi
wczesno-osiemnastowieczną aranżację fragmentów różnych Concerti Grossi dokonaną przez niemieckiego flecistę Johanna Christiana Schickhardta. Jakkolwiek partyturę oryginału koncertów Corellego opublikowano dopiero po śmierci kompozytora, według świadectw austriackiego kompozytora, Goerga Muffata, wykonywano tą muzykę w Rzymie już w latach dziewięćdziesiątych siedemnastego stulecia.
          O Sigfriedzie Schultze nie wiadomo właściwie nic. Zachowana w różnych rękopisach sonata, została oryginalnie nietypowo zinstrumentowana – na flety prosty i traverso grające jednocześnie przy akompaniamencie basso continuo. Estetyka tego utworu zawiera w sobie elementy typowe dla niemieckiego stylu galant oraz stylu Empfindsamer (czyli stylu Wzmożonej Uczuciowości) połowy wieku osiemnastego.
          Twórczość kompozytorska Jean`a Marie Leclair`a (1697-1764), francuskiego tancerza oraz wirtuoza skrzypiec, stanowi kwintesencję estetyki francuskiej muzyki epoki rokoka. Sonaty skrzypcowe i fletowe Leclair`a pełne są tanecznej elegancji i wyrafinowanej ornamentyki łączą w sobie najlepsze cechy stylów włoskiego i francuskiego.
          Rówieśnik Leclaira, Johann Joachim Quantz (1697-1772) zasłynął jako jeden z najwybitniejszych flecistów swojej epoki grających na flecie traverso. Przez większość życia pozostawał on w służbie możnych protektorów: elektora saskiego i króla Polski, Augusta II Mocnego, a od 1741 roku – pruskiego króla Fryderyka Wielkiego. Kontrapunktyczna sonata Quantza pochodząca prawdopodobnie z lat dwudziestych XVIII wieku stanowi z jednej strony kontynuację stylu kompozytorskiego epoki Corellego, z drugiej – w niektórych fragmentach oscyluje ku estetyce pełnego lekkości i ornamentyki stylu galant. Sonata triowa C-dur Quantza to, oprócz utworu Schultzego jedna z nielicznych kompozycji wykorzystujących jednoczesne brzmienie fletu prostego i fletu traverso.



Muzeum w Łęczycy, ul. Zamkowa 1, 99-100 Łęczyca,
Biuro: tel/fax (0-24) 721-89-97, Zamek-obsługa turystyczna: tel. (0-24) 721-24-49, www.zamek.leczyca.pl, e-mail:muzeum@zamek.leczyca.pl


Informujemy, iż na stronie zamek.leczyca.info.pl sš wykorzystywane pliki cookies. Stosujemy je w celach zapewnienia maksymalnej wygody użytkowników przy korzystaniu z naszego serwisu. Jeœli nie wyrażasz zgody - zmień ustawienia swojej przeglšdarki.
Dowiedz się jak to zrobić i przeczytaj naszš Politykę Cookies.

administrator M.Koperkiewicz